Bajka, którą żyłam. Ukryte scenariusze miłości i prawdziwe historie kobiet – pod red. Krzysztofa Jankowskiego

Opis

UWAGA! Kupujesz w przedsprzedaży. Książka zostanie wysłana po 16 sierpnia 2026. 

 

Dlaczego jedna dziewczynka zapamiętuje Kopciuszka, inna Małą Syrenkę, a jeszcze inna Śpiącą Królewnę? Co sprawia, że jedna baśń zostaje z nami na całe życie i niepostrzeżenie wpływa na nasze wybory, relacje oraz sposób, w jaki kochamy?

„Bajka, którą żyłam” to niezwykła podróż przez kobiece historie, w których baśnie stają się kluczem do zrozumienia własnego życia. Kilkadziesiąt autorek z odwagą opowiada o swoich doświadczeniach, odkrywając, jak dziecięce opowieści odbijały się w ich dorosłych związkach, decyzjach, marzeniach i rozczarowaniach.

Każda historia prowadzi czytelnika od wspomnień z dzieciństwa do głębokiej refleksji nad tym, jakie przekonania nosimy w sobie przez lata i w jaki sposób wpływają one na nasze relacje z innymi oraz z samymi sobą.

Drugą część książki stanowi fascynujące spojrzenie na symbolikę baśni i archetypy kobiecej psychiki. Autor prowadzi czytelnika przez świat Kopciuszka, Małej Syrenki, Śpiącej Królewny, Roszpunki, Królowej Śniegu i wielu innych bohaterek, pokazując, że baśnie od wieków opowiadają o ludzkich emocjach, lękach, tęsknotach i dojrzewaniu.

To książka dla kobiet, które chcą lepiej zrozumieć własną historię, dla osób interesujących się psychologią, rozwojem osobistym i symboliką oraz dla wszystkich, którzy wierzą, że najważniejsze odpowiedzi często ukryte są w opowieściach, które pamiętamy od dzieciństwa.

Być może wśród tych stron odnajdziesz również swoją bajkę. A kiedy ją rozpoznasz, być może po raz pierwszy świadomie zdecydujesz, jaką historię chcesz pisać dalej.

 

Fragmenty części „Ukryte scenariusze miłości”:

ARCHETYP ŚPIĄCEJ KRÓLEWNY

Największa pułapka – mylenie bezpieczeństwa z życiem

Kobieta bardzo rzadko mówi sobie: „Boję się żyć”. Psychika tworzy znacznie bardziej przekonującą opowieść: „Chcę mieć pewność, że wybieram dobrze”. „Potrzebuję jeszcze trochę czasu”. Takie myśli brzmią dojrzale i odpowiedzialnie, dlatego trudno dostrzec ukryty pod nimi lęk przed nieznanym, pomyłką, rozczarowaniem, porażką, a czasem również przed własną siłą. Z biegiem lat bezpieczeństwo niezauważalnie zajmuje miejsce życia, aż w końcu to, co miało chronić, zaczyna odgradzać od doświadczeń, które pozwalają naprawdę dojrzewać.
Carl Gustav Jung zwracał uwagę, że jednym z największych zagrożeń rozwoju psychicznego jest przywiązanie do własnego potencjału. W świecie możliwości wszystko wydaje się piękne, ponieważ nic nie wymaga jeszcze ryzyka ani konfrontacji z rzeczywistością. Wiele kobiet przez długie lata żyje bardziej tym, co mogłoby się wydarzyć, niż tym, co dzieje się naprawdę. Noszą w sobie obraz relacji, która kiedyś nadejdzie, książki, którą kiedyś napiszą, podróży, w którą kiedyś wyruszą, albo kobiety, którą kiedyś się staną. Potencjał wydaje się bezpieczny właśnie dlatego, że pozostaje nienaruszony przez doświadczenie.
W tym archetypie perfekcjonizm rzadko dotyczy osiągnięć. Znacznie częściej przybiera postać wewnętrznego przekonania, że zanim zrobi się pierwszy krok, trzeba osiągnąć pełną gotowość, pewność i całkowitą jasność. Marion Woodman pisała, że kobieta dojrzewa wtedy, gdy zaczyna żyć pomimo lęku, a nie wtedy, gdy lęk całkowicie znika. Śpiąca Królewna czeka właśnie na tę wyobrażoną chwilę pełnej gotowości, nie dostrzegając, że nigdy nie nadejdzie, ponieważ odwaga rodzi się dopiero w ruchu.
Czytanie kolejnych książek, udział w warsztatach, rozwój osobisty, zdobywanie wiedzy i pogłębianie świadomości mogą być niezwykle wartościową drogą. Zdarza się jednak, że w pewnym momencie rozwój przestaje prowadzić do życia, a zaczyna skutecznie je zastępować. Powstaje złudzenie ruchu. Wiedza zajmuje miejsce doświadczenia, refleksja zastępuje decyzję, a przygotowanie staje się celem samym w sobie. Kobieta coraz lepiej rozumie własną psychikę, lecz coraz rzadziej pozwala sobie żyć tym, co już odkryła.
Kiedy słabnie kontakt z własnym instynktem, coraz większe znaczenie zaczynają mieć znaki, los i oczekiwanie na właściwy moment. Pojawiają się myśli: „Jeżeli to ma się wydarzyć, wydarzy się samo”. „Jeżeli będzie mi pisane, przyjdzie we właściwym czasie”. Takie przekonania mogą sprawiać wrażenie głębokiego zaufania do życia, a jednocześnie bardzo łatwo stają się sposobem odsuwania odpowiedzialności za własne wybory. Życie potrzebuje zaufania, lecz równie mocno potrzebuje obecności i gotowości do uczestniczenia w nim całym sobą.
Każdy sposób przetrwania przynosi określoną korzyść. Czekanie chroni przed możliwością pomyłki, odrzucenia, porażki i bólu. Dopóki decyzja nie zostanie podjęta, nic nie może zostać utracone. Dopóki pierwszy krok nie zostanie wykonany, nie trzeba zmierzyć się z niepewnością ani z tym wszystkim, co od dawna czeka pod powierzchnią psychicznego snu. Właśnie dlatego ten sen potrafi trwać przez wiele lat. Daje poczucie bezpieczeństwa, choć jego ceną staje się życie, którego nigdy nie zaczęto naprawdę doświadczać.

KOPCIUSZEK

Najważniejszym symbolem tej baśni pozostaje popiół, od którego pochodzi imię Kopciuszka. Najczęściej interpretuje się go jako znak upokorzenia, jednak psychologia głębi dostrzega w nim znacznie więcej. Popiół jest przecież pozostałością po ogniu, a ogień od najdawniejszych czasów symbolizuje życie, energię, instynkt, twórczość i duszę. Popiół przypomina, że w tym miejscu kiedyś płonął żywy ogień.
Kopciuszek siedzący w popiele nie symbolizuje więc kobiety słabej, lecz kobietę, której żywa natura została przykryta. Ogień nie zgasł – pozostał ukryty pod warstwą popiołu, czekając na chwilę, w której będzie mógł ponownie zapłonąć. W tym właśnie miejscu mieszka prawdziwe Ja – ciche, zapomniane, lecz wciąż żywe.