Są historie, których nie zapisano w żadnych pamiętnikach i o których nie opowiadano przy rodzinnym stole. Nie usłyszały ich córki od swoich matek ani wnuczki od babć. Przez lata istniały jedynie w spojrzeniach, przemilczeniach, napiętym ciele, trudnych relacjach i wyborach, które – choć podejmowane w różnych okolicznościach – wciąż prowadziły kobiety podobnymi drogami. Nie zniknęły jednak tylko dlatego, że nikt nie odważył się ich nazwać. Przeciwnie – przechodziły dalej, z pokolenia na pokolenie, zamieszkując kolejne kobiece historie.
„To kończy się na mnie” jest książką o kobietach, które pewnego dnia odważyły się zatrzymać ten niewidzialny przekaz i spojrzeć wstecz, aby zrozumieć historię, która przez lata mówiła ich głosem, kierowała ich decyzjami, kształtowała sposób, w jaki kochały, ufały, wychowywały dzieci i patrzyły na same siebie. To opowieść o chwili, w której człowiek zaczyna dostrzegać, że nie wszystko, co nosi w sobie, narodziło się wraz z nim.
To książka o odzyskiwaniu świadomości – o poznawaniu własnej historii, o przyglądaniu się temu, co zostało przekazane przez poprzednie pokolenia, i o odwadze, by zdecydować, co chcemy zachować, a co po raz pierwszy w rodzinnej historii pozostawić za sobą.
Jej bohaterkami będzie czternaście kobiet, które opowiedzą o momencie, w którym zrozumiały, że ich największy życiowy ciężar nie narodził się wraz z nimi. Każda z nich przeprowadzi czytelniczkę przez własną drogę – od nieświadomego powtarzania rodzinnych wzorców, poprzez coraz wyraźniejsze dostrzeganie ich źródeł, aż po moment, w którym pojawiło się pierwsze światło i możliwość dokonania innego wyboru.
Nie zawsze będzie to spektakularna przemiana. Czasami przełomem okaże się jedno wypowiedziane „nie”, decyzja o odejściu z relacji, postawienie granicy albo przebaczenie komuś, komu przez lata nie potrafiłyśmy wybaczyć. Czasami będzie nim zgoda na to, by po raz pierwszy w życiu nie ratować wszystkich wokół siebie, nie brać odpowiedzialności za cudze emocje i nie próbować naprawiać świata własnym kosztem. Każda z tych historii pokaże jednak, że rodowe wzorce nie muszą być wyrokiem – mogą stać się początkiem świadomości, a wraz z nią przestrzenią do dokonania własnego, wolnego wyboru.
Autorki nie będą pisały wyłącznie o bólu, stracie i tym, co przez lata było trudne. Opowiedzą również o tym, jak wygląda życie, kiedy przestajemy nieść ciężar, który nigdy nie należał wyłącznie do nas; o spokoju, który pojawia się tam, gdzie wcześniej była nieustanna czujność, o nowych relacjach budowanych bez lęku, o odzyskanym kontakcie z własnym ciałem, poczuciu bezpieczeństwa, sile i wolności. Dzięki temu książka nie będzie jedynie zbiorem dramatycznych historii rodzinnych, lecz opowieścią o przemianie – o tym, że nawet jeśli nie możemy zmienić przeszłości, możemy zmienić sposób, w jaki będzie żyła w nas i w tych, którzy przyjdą po nas.
Ta książka ma być czymś więcej niż zbiorem wspomnień. Ma stać się lustrem, w którym tysiące kobiet rozpoznają fragmenty własnego życia – swoje lęki, wybory, relacje, milczenie, poczucie obowiązku, potrzebę ratowania innych, a być może również tęsknotę za życiem, które wreszcie będzie naprawdę ich własne.
Ma przypominać, że nie jesteśmy odpowiedzialne za wszystko, co otrzymałyśmy od poprzednich pokoleń, ale możemy wziąć odpowiedzialność za to, co przekażemy dalej. Nie mamy wpływu na historie naszych matek i babek, na ich wybory, straty, lęki i ograniczenia, lecz możemy zdecydować, czy ich doświadczenia będą nadal kształtowały nasze życie i życie naszych dzieci.
- Jak wyglądało moje życie, zanim zrozumiałam, że powtarzam rodzinny wzorzec?
- Jakie przekonania, lęki i sposoby funkcjonowania wyniosłam z domu rodzinnego?
- Co wydarzyło się wcześniej w historii mojej mamy, babci lub innych kobiet w mojej rodzinie?
- W którym momencie dostrzegłam, że to, z czym się mierzę, nie jest wyłącznie moją historią?
- Co pomogło mi zatrzymać ten schemat i odważyć się wybrać inaczej?
- Jak zmieniło się moje życie, moje relacje i sposób, w jaki patrzę na siebie?
- Jakie przesłanie chciałabym zostawić kobietom, które wciąż niosą podobny ciężar?
Każda opowieść może prowadzić czytelniczkę przez kilka ważnych etapów: od życia, które wydawało się jedynym możliwym, poprzez odkrywanie przekonań i rodzinnych historii, aż po moment, w którym pojawia się świadomość, że to, co od lat uważałyśmy za własne, może być częścią znacznie starszej opowieści.
Zgłoś chęć udziału w projekcie literackim:
Więcej informacji prawnych i dot. umowy znajdziesz tutaj: